Af en toe ontstaat het gevoel dat de huidige status van Feyenoord minder mensen boeit dan voorheen het geval was. De club lijkt op zulke momenten te vegeteren als een op zichzelf staand fenomeen. Een verschijnsel waarmee een grote groep zich kennelijk graag identificeert als cultureel verschijnsel en niet als voetbalclub. Zestien puntjes? Elfde plaats in plaats van derde? Wat maakt dat uit? Een kleine miljoen euro ongeveer na het seizoen in de eindafrekening aan tv-rechten, maar verder, ach, als ze het onder elkaar maar gezellig hebben. Klein denken in een groot stadion. Alleen het langzaam bouwen telt, de hunkering naar succes op de korte termijn is voor de onwetenden. En maar afwachten, stil afwachten tot er betere tijden aanbreken. Liever geen bezoek aan huis gedurende dat proces. Liever ook geen nader onderzoek naar de ontwikkelingen bij Feyenoord.

In die fase is het interessant dat een clubarts zich druk maakt over de permanente vloed aan geblesseerden bij Feyenoord. We gaan er van uit dat de arts geen dubbele agenda heeft. Zijn opwinding is authentiek en gedreven door beroepsernst en betrokkenheid bij de club. Wat moet Feyenoord daar nu mee? Serieus nemen die man. En dan niet meteen alle bagger over Verbeek heen graag.

Hoe langer je er over nadenkt, hoe meer zich de constatering opdringt dat Verbeek een jaar te vroeg naar Feyenoord kwam. Hij kwam omdat Bert van Marwijk eerder dan gepland vertrok. Van Marwijk hanteerde een aanpak waarmee ook de ouderen in de selectie overweg konden. Verbeek lijkt meer een trainer/

coach voor een relatief jong, fysiek sterk collectief. Die groep had er wellicht over een jaar gestaan. Maar Van Marwijk ging naar de KNVB en Verbeek werd de Kuip in gesleurd. Dat doet pijn in punten en spieren.