Tijdens Feyenoord-ADO Den Haag zat op Vak OO een mevrouw te klappertanden. Het was Yvonne van Dullemen uit Den Haag. Er waren bijna twintig jaar verstreken sinds haar laatste bezoek aan een wedstrijd in De Kuip, maar nu zat ze er opeens weer. Met Wijnaldum (18), Fer (18), Bruins (21), Pedro (18) en Kermit (18) in de selectie zag ze het jongste Feyenoord sinds jaren aan het werk.

En juist daar had ze vooraf nogal tegenop gezien. Toen Feyenoord dankzij doelpunten van onder anderen Fer en Bruins met 3-1 had gewonnen, vroeg ik hoe het voor haar was geweest. ‘Koud’, zei ze, ‘en ook een beetje weemoedig.’

Net als de jonge doelpuntenmakers van die middag, had twintig jaar geleden haar achttienjarige zoon ook opeens bij de Feyenoord-selectie gezeten. Dat was destijds een zeldzaamheid, nóg uitzonderlijker dan we ons nu, sinds Gertjan Verbeek de ene minderjarige na de andere opstelt, nog kunnen voorstellen. Het waren de jaren tachtig, toen de talenten op hun weg tussen Varkenoord en De Kuip meestal halverwege het bereiken van de eindbestemming struikelden.

Maar haar zoon niet. Die was nog maar net achttien geworden, toen je hem in Studio Sport al door het beeld kon zien flitsen. Bankzitter was hij toen, in de competitiewedstrijd tegen FC Den Bosch en als je goed keek tijdens het korte shot van de dug-out kon je hem zien zitten. Naast hem zat een andere jongen uit Den Haag, Gaston Taument. Ook hij was er die dag voor het eerst bij.

‘Zal ik je eens iets geks vertellen?’, zei Yvonne zondagmiddag, toen langzaam maar zeker het gevoel in haar vingers begon terug te keren. ‘Ik ben helemaal niet zo’n voetbalfanaat, maar ik vraag al twintig jaar elk weekeinde naar de uitslag van Feyenoord.’ Ze was er zelf verbaasd over. ‘Gek hé? Die band is altijd blijven bestaan.’

Het had natuurlijk allemaal met haar zoon te maken, Jeffrey (foto). Kenners hadden hem vergeleken met Henk Fräser. Net zo goed, net zo atletisch en minstens zo hard. Al met al een prima combinatie voor een centrumverdediger van Feyenoord. Daarom was het ook zo moeilijk geweest om vandaag weer de eerste stappen in het stadion te zetten.

Timothy Derijck stond nu op de plek van Jeffrey. Ik probeerde Yvonne er maar niet aan te herinneren. ‘Ik heb zitten rekenen’, zei ze, ‘Jeffrey zou inmiddels te oud zijn om nog mee te kunnen doen met Feyenoord. Die gedachte maakte me rustig.’ Even was het toen stil geworden. Daarna had ze heel hard ‘nou, doei!’ geroepen, was nog snel iets gaan drinken en toen teruggegaan naar Den Haag.

Bijna twintig jaar geleden had haar zoon Jeffrey na de wedstrijd ook eerst nog snel iets gedronken en was toen teruggegaan naar Den Haag. Daar wilde hij in de binnenstad zijn debuut in de Feyenoord-selectie vieren. Er ontstond die nacht ruzie in een van de straten rond de Herengracht. Jeffrey probeerde de boel te sussen. Voor de deur van discotheek Leaders trok iemand opeens een mes. Jeffrey zakte in elkaar. Neergestoken. Zijn hart was geraakt. Een ambulance reed hem naar het ziekenhuis. Daar konden ze niet veel meer voor hem doen. Een paar uur later was Jeffrey dood.

Michel van Egmond