Gejuich. Uit de Kuip! Voor de penalty van Pierre van Hooijdonk in de UEFA Cup-finale van 2002, Ruud Gullit die in 1984 op de grasmat wordt bestormd door fans, Ove Kindvall die 1970 Feyenoord de Europa Cup I bezorgt, en, nog langer geleden, de legendarische wedstrijd van 2 april 1956 waarin Henk Schouten negen keer scoort.

Een niet helemaal volle Kuip wentelde zich zaterdagavond in het roemruchte verleden van de Rotterdamse club die zijn 100ste verjaardag vierde met een feestje in het stadion. ,,Die oude beelden, daar kom ik voor,’’ verzucht de 63-jarige Joop Jonas. ,,Ik krijg er weer kippenvel van.’’

Op een immens videoscherm kwamen de fameuze momenten voorbij, afgewisseld met live-optredens van net zulke gouwe ouwen uit de muziekwereld. Sister Sledge, Kool The Gang, maar ook een keur aan Rotterdamse artiesten als Gerard Cox, Frédérique Spigt en DJ Paul Elstak. Met Loes Luca, gekleed in een Feyenoord ‘bruidsjurk’ als gastvrouw.

Op het veld staat een mengelmoes van families, groepjes vrienden, giechelende tiener-kliekjes en de ‘echte Feyenoordfan’ die het woord Amsterdam niet over de lippen krijgt. De 25-jarige Dave trekt zijn shirt omhoog. Rond zijn navel staat ‘Feyenoord 1908’ getatoeëerd. In elke oorlel hangt een zilveren ring. ,,Zie je, ik ben een echte fan. Wij gaan naar elke wedstijd thuis, uit en in het buitenland. Van zulke mensen zijn er vanavond veel te weinig. Ik kan het wel betalen, maar 45 euro voor een kaartje is natuurlijk veel te duur. En mensen zoals ik willen eigenlijk alleen maar voetbal zien. Ach, weet je, het maakt niet uit. Als Feyenoord-fan krijg je toch nooit wat terug, alleen maar gezeur.’’

Feyenoord-fans, het zijn de martelaren onder de voetbalsupporters die ook nog eens grof geld moeten neerleggen voor een halfslachtig feestje van hun zo geliefde club. Is het echt zo? Zijn maat Stephan Roovers is het niet met hem eens. Met een biertje in de hand duwt hij hem op zij.

,,De mensen hier houden echt van Feyenoord. Maar als gezin durven ze niet meer naar het stadion. Nu wel. Feyenoord, dat zit in het hart. Bij iedereen.’’

Bijna iedereen. Want heel wat kaarten zijn de laatste dagen voor het feest bij gebrek aan kopers uiteindelijk maar weggegeven. ,,Mijn vrienden,’’ zegt Ivonne Brune (38), Feyenoord-sjaal om de nek, ,,die komen alleen voor de muziek. Ik had nog wat kaarten gekregen, dus heb ik ze maar meegenomen.’’

De Feyenoordhelden van weleer zijn niet alleen als jonge jongens in de herhaling te zien, ze komen ook live het podium op: Cor van der Gijp, Henk Schouten, Eddy Pieters Graafland, Ove Kindvall en natuurlijk Coen Moulijn. Helaas lopen ze zonder een woord te zeggen weer terug naar de vip-tribune. Het publiek schreeuwt om meer, maar Loes Luca babbelt rustig door over de winkel waar ze haar jurk heeft gekocht.

Pieters Graafland, beter bekend als de keeper Eddy PG, vertelt later dat hij zijn voetbalvrienden nog regelmatig ziet. ,,Verjaardagen, trouwfeesten, jubilea, we zijn er allemaal. Die samenhorigheid, dat is wat de ploeg nu mist. Eén, twee jaar, en dan is een speler weer weg.’’

Op het veld en in de vakken rolt zo nu en dan lafjes een ‘hand in hand’ voorbij, maar een massaal Feyenoord-feestje wordt het niet. Toch komt er nog een waardig voetbal-einde aan de avond. De ploeg van 2002 wordt gehuldigd op een virtueel stadhuisbordes, wat destijds ongepast werd geacht vanwege de moord op Pim Fortuyn. De Hermes House Band zingt hun ‘la la la’-lied en eindelijk deint de grasmat.

Maar de echte Feyenoord-sfeer spat er pas vanaf als de originele vertolker van ‘You never walk alone’ het podium op stapt, Gerry, van Gerry and the Pacemakers. De rood-witte sjaaltjes gaan omhoog en de Kuip stampt: ‘Dan is alles wat je hoort, het lied van Feyenoord…’