Ik werd vroeger door mij Pa meegenomen naar de Kuip in Rotterdam-Zuid. Wij woonden in Gorinchem en reden dan naar Rotterdam iedere zondag. Ik ging voor een kaartje van 2 gulden mee. Ik weet nog goed dat we van 020 wonnen en dat me Pa een Feyenoord muts voor me kocht. Mijn Pa was toen al jaren supporter. Heeft Feyenoord live de Europacup zien winnen. Hij is nu denk ik 50 jaar supporter. Omdat mijn ouders nu in Brabant wonen en de wedstrijden verdeeld zijn over het weekend heeft ie geen seizoenskaart meer. Hij is ook al 65. Om dan iedere week naar Rotterdam te rijden is te veel. Maar hij koopt nog steeds alle boeken die uitkomen, volgt alles op TV en weet ik veel. Echt een Feyenoorder in hart en nieren. Hij heeft echt een ongelooflijke tyfus hekel aan 020. Dat is ongelooflijk. Haat. Als 020 CL finale zou spelen kijkt ie echt niet. 040 kan nog wel maar daar moet ie ook eigenlijks niks van hebben. Als ik dan zie dat zo’n fan al jaren het met niks moet doen en iedere keer maar moeten zien hoe andere de prijzenpakken doet me dat wat. Dat doet ook pijn. Hij was weer zo teleurgesteld toen er 12 blessures waren tegen 040. Dat doet hem pijn. Ik zelf volg Feyenoord vanuit Dublin maar ik betrap me erop dat ik huiverig voor iedere wedstrijd plaats neem voor de tv of de radio. Het is toch van de zotte dat ik me al zorgen maar als ze tegen de Graafschap of Venlo moeten. Die clubs moeten met knikkende knieën de mat op komen. Die moeten met 8-2 aan de kant gezet worden. Maar die clubs juist halen hun mooiste resultaten tegen Feyenoord.

Ik weet nog goed dat me de tranen over de wangen rolden toen ze de UEFA wonnen. Eindelijk kon ik eens tegen de rest roepen dat we de beste waren. De laatste jaren wordt ik alleen uitgelachen dat we weer 5 of 6 geëindigd zijn. Als ik dan maandag avond tot 1 uur snachts alle voetbal site af loop te struinen en te hopen dat we die ene goede speler nog aantrekken en er gebeurt niks dan wordt je weer een beetje moedeloos. Nu draait het niet om mij maar om iedereen die Feyenoord een goed hart toedraagt. En natuurlijk de spelers zelf.

Maar ik blijf hoop houden. Mijn Pa ook. Eens zullen we godver die schaal weer heffen. Maar het moet niet bij die ene keer blijven. We worden om de 10 jaar kampioen. Zelfs 020 en 040 gunnen ons uit medelijden die ene keer. Zo wil ik geen Feyenoorder zijn. Maar ik zal het altijd blijven. Ik zal net zo als mijn Pa ook ooit 50 jaar Feyenoorder zijn. Maar ik wil ook die CL meemaken en kampioenschappen ieder jaar. Het clublied van 040 heeft de regels: eens per jaar wordt … kampioen en het is nog waar ook. Dat snijdt, dat kan niet. Wij moeten ieder jaar kampioen zijn. CL spelen. Ik wou dat ik iedere week in die Kuip kon zitten. Als ik dan lees dat er toch een hoop lui zijn die de seizoenskaart wegdoen of niet meer kopen vind ik dat jammer. Ik zou die seizoenskaart niet wegdoen in ieder geval. Hoe slecht het ook gaat. Je komt voor de spelers niet voor die dikke nekken achter het glas. Maar goed, laten we eerst het obstakel Volendam maar nemen. Ik vrees ervoor maar goed, een ding is zeker, eens een Feyenoorder atijd een Feyenoorder. Ik hoop dat er iets los komt want er staat toch een hoop potentie en ervaring in het veld.

Groet
Ronald, Dublin.